Як толькі знікае свабода, знікае каўбаса

Як дзейнічаюць законы палітыкі – законы грамадскага развіцця

У палітыцы немагчыма прадбачыць, калі адбудзецца рэвалюцыя, калі колькасць пяройдзе ў якасць. У Тунісе чалавек спаліў сябе ад прыніжэньня беднасцю. І раптам гэта шуганула рэвалюцыяй.

Хіба раней не было гэтага знявагі? Было. Проста назапасілася. У літаральным сэнсе дастаткова было чыркнуць запалкай. І самаспаленне аднаго чалавека прывяло да змены ладу.

Свержение диктатуры – Установление демократии

Туніс ў грамадскім развіцці наперадзе нас, на сённяшні момант. Не хачу васа гэтым знерваваць, але гэта так. У нас праваабаронцамі не пахне. І яшчэ 10 гадоў прийдёться адмываць гэтае імя “праваабаронца”.

Таму што нам патлумачылі, што ўсе праваабаронцы на прікорм у заходняй закулісы.

Калі ў дзяржаве не працуюць інстытуты ўлады, аўтаматычна надыходзіць стагнацыя

Галілей для доказу насіў каменьчык у кішэні. Гэта такая легенда. Кожны раз, калі ён адпускаў каменьчык, ён нязменна падаў уніз. Ня ляціць каменьчык ні налева, ні направа, ні ў паветры не завісае, а ўсё ўніз ляціць. Значыць, казаў Галілей, ёсць каая-то сіла, якая цягне каменьчык да цэнтра Зямлі (з кожнага становішча).

Вось такія ж законы (можа быць менш відавочныя) ёсць у грамадскім развіцці.

Кожны раз, калі да ўлады прыходзіць нейкі Цар Горы, тут жа адмяняюцца свабодныя выбары, свабодная прэса, незалежны суд. Нацыя, захоплена лідэрам, ахвяруе механізмамі ў імя гэтага лідэра, нязменна скочваецца да трагедыі.

Самы яскравы прыклад. Германія загінула не тады, калі абрала Гітлера, а калі дапусціла разбурэнне дэмакратычных механізмаў. Яна пагадзілася, што “раз выбралі лепшага, то навошта выбіраць іншага”. Не патрэбна стала свабодная прэса, а толькі тая прэса, якая дапамагае будаваць новую Нямеччыну – Германію Гітлера.

Не патрэбны парламент і не патрэбны незалежны суд, таму што “Германія ўстае з каленяў”. Вам гэта нічога не нагадвае?

Гісторыя паказала відавочны эксперымент, калі адзін народ (з адным і тым жа менталітэтам) падзелены на дзве часткі. У адной частцы працуе дэмакратычны механізм, у іншай – не. На выхадзе – Паўночная Карэя і Паўднёвая Карэя. Тут – мільёны памерлых з голаду і расстраляных, а там – Самсунг.

ГДР і ФРГ. Адзін і той жа народ, традыцыі, гісторыя. А ўцякаюць, чамусьці, тысячамі з ГДР у ФРГ. А вось з ФРГ у ГДР не ўцякаюць. Усе, перасякаючы Берлінскую сцяну, бягуць, чамусьці, у адзін бок.

Чамусьці именног ў ГДР, дзе адсутнічаюць дэмакратычныя механізмы, надыходзіць беднасць, ўбоства. Аказваецца, як толькі знікае свабода, праз нейкі час услед за свабодай знікае каўбаса, становяцца зуже дарогі, становіцца ніжэй узровень жыцця і менш сацыяльных гарантый.

Вось яна галоўная расейская пастка!

Калі кажуць, расейцы сёння не хочуць дэмакратыі, не гавораць што расейцы не хочуць ездзіць на Жыгулях па бітай дарозе, не жадаюць французскіх парфюмов, італьянскай абутку, шведскіх сацыяльных гарантый.

Пладамі дэмакратыі карыстацца хочуць, а самай дэмакратыі – не хочуць. Дзіўна.
Плён дэмакратыі – вольны выезд, сытая жыццё, сацыяльныя гарантыі, якаснае медыцынскае абслугоўванне. Але мы не хочам ствараць механізм дэмакратыі. А дэмакратыя гэта не імпарт.

Ты галасуеш за камуністаў? Ну тады ў Анталію ні нагой. Хто памятае? Пры камуністах – выязная камісія, трохкутнік, да 40-ка гадоў у Балгарыю пусцяць, у Югаславію – калі пашанцуе, пра Францыю – забудзь …

Каб у краіне існавалі дэмакратычныя стандарты, трэба гэтыя дэмакратычныя механізмы стварыць. Ніяк інакш.

Дэмакратыя як механізм